کاری ندارم که خواب چرندی بود یا نه ولی فک کردم بعضی وقتها خوبه که آدم مثه یه احمق بیاد پایین و یه شیکم سیر کتک بخوره و زنده بمونه تا اینکه مثه یه عاقل بره ته دره.

و اینکه لزومه همیشه حق با آدمای عاقل نیست.

کلن گفتم شما هم گاهی وقتا کارهای احمقانه خواستین بکنین اشکال نداره.

یک توضیح دیگر :
من رأی به کسانی می دهم که ملایان حاکم رأی دادن به آنها را به مردم ایران دیکته و تکلیف می کنند و منصوبان خود را برگزیده گان یک انتخابات قانونی جلوه می دهند. برگزیدگانی که در این سی سال برترین هنرشان آبادکردن گورستانها و سیاهپوش کردن مردم ایران و مسلط کردن فرهنگ شوم ِ ندبه و زاری بر وطن ما ایران بوده است. پس بازهم به خود نمی آیم و از خواب خرگوشی خود بیدار نمی شوم ….من رأی می دهم!
م.سحر-پاریس 8.4.2009

http://msahar.blogspot.com

http://khandaniha.eu/items.php?id=707

گفتم که اینترنتم ته کشیده یه مدته. برای رفع درد اعتیاد مجبورم از اکانت فری که هنوز جاداره استفاده کنم. اونم ساعت 3 نصفه شب. تو اون موقع هم که دیگه کسی آن نیست که حرفی بزنی و حرفی بشنوی. مجبور می شی بشی آدم تاریخی و بری توییت های سه چهار ماه پیش رو دوباره بخونی.. ایناهم چندتا از توییت هایی که قبلا نوشتم. همینجوری خوشم اومد. دلم خواست دوباره بزارم اینجا پیشنهاد میشه نخونی چون احتمالا حال اون موقع منو نمی دونی و خوش نمی گذره بهت. از ما گفتن بود :دی
********
مینای شهر خاموش می بینم تازه خیلی هم خوبه
*
“از تو کمدم یه چک پول 50 تومنی مال عید غدیر پیدا کردم…. وقتی عیدی گرفتم اینقدر خوشحال نشدم که الان شدم :دی”
*
سیدگرگ‌الله، مرد، ممسنی —-ساس، مرد، شیراز
*
“میگه:آدما خدا رو ساختن که وقتی کار رو خراب کردن بندازن گردن خدا. میگم: خب گیرم که اینجوری باشه.وقتی زندگی با این رویا راحتتره چرا باورش نکنم”
*
اینکه آدم بتونه با دیوار هم حرف بزنه خودش نعمتیه ها
*
“به نظرم خدا اون روز اول واسه همه یه سهمیه خوشی و ناخوشی مشخص کرده. فک کنم خوش های من تموم شده. باید تا عید صبر کنم بلکم دوباره شارژ شه”
*
“بدم میاد از اینا که وسط یه بحث جنجالی یه جان آخر اسم طرف میزارن و خودشون رو آخر احترام به نظر مخالف می دونن دیگه
*
پرتغال رو با دندون پوست نکنید. زحمت بکشید برید چاقو بیارین بهتره/تجربه شخصی
*
همین طور شوخی شوخی…. شوخی شدها…… ولی من جدی گفتم خو
*
گاهی وقتها گیر آوردن یه گوش مفت خیلی می ارزه
*
و کسی گفت ، چنین گفت: سفر سنگین است// باد با قافله دیریست که سر سنگین است
*
اینترنت یویو شده
*
چند وقته بیشتر «نه» میگم… خوشحالم
*
یه بلاگ سینمایی هست که من همیشه پستهایی غیر سینماییش رو دنبال می کنم
*
بزرگترین لذت در زندگی این است که به کسی که دارد کلی نصیحتت می کند بعد از سه ساعت مجادله بگویی: همینی که هست
*
اس ام اس زده میگه خوبی؟ الکی میگم آره
*
داماد گرامی اینجاست بچه گریه می کنه انگار نه انگار.واقعا پدر نمونه هستند ایشون
*
امشب باز از اون شباست که دیوار هم باهام قهره
*
امروز یکی دیگه از دندونهام شکست. اگه اسب بودم فک نکنم بیشتر از هزار تومن می خریدنم
*
برای حسن ختام برنامه امشب شروع میکنیم به دانلود آلبوم آواز گنجشکهای حسین علیزاده تا پنجشنبه که میریم فیلمش رو ببینیم با گوشهای باز ببینیم
*
فک کنم خود محسن یگانه هم کمتر از من این آهنگش رو گوشیده :دی
*
اینکه یکی ساعت یک و نیم شب با هدفن توی گوشش بالا پایین بپره چه ایرادی داره مگه
*
هدفون تو گوشمه با صدای در حد عربده.. واسه اینکه اگه گوشیم زنگ زد بفهمم نشستم روش
*
به شدت با کلمه هایی مثه “همه مردا- همه زنا – همه دانشجوها- همه…” مشکل دارم در حد تیم ملی
*
من چرا بی خودی حرف نمی زنم. همین طور الکی حرفامو برای خودم نگه می دارم که چی بشه؟؟؟
*
شکست به آدم درک میده (فیلم یاماتو- سینما یک همین امشب
*
زین پس به جای واژه ی غریب«به توچه» میگیم «بی توچه» و نذر رو هم «برمی داریم»:دی
*

من تمام صد مترش رو دیدم. چندتا اسکرین شات دیگه هم بهش اضافه کردم. کلش شد این و چندتا عکس دیگه که نذاشتمشون تا خودتون برین و عکس کامل رو ببینین.

موبایلت رو بر می داری. دفتر تلفنش رو باز می کنی ویکی یکی اسم ها رو رد می کنی….

یهو می بینی که هیچ اسمی نیست که بتونی روی شمارش کلید سبز کوچولو رو فشار بدی و درباره موضوع “هیچی” با هاش بخندی..

اینجور موقعه ها چندتا کار می شه کرد..

یکی اینکه مثه آدم بزرگا کارهای نیمه تموم رو بریزی جلوت و به خودت بگی: من بزرگ شدم و باید به کار های مهم تری برسم.

یا اینکه مثه بچه ها سر دلت رو با یه اسباب بازی دیگه گول بزنی و با یه شهربازی، یه فروشگاه بزرگ و خرید لباس های جدید سر و ته  قضیه رو هم بیاری.

و البته می شه تو یه شب خیس پالتو رو تنت کنی . لبه کلاهت رو اینقدر بکشی پایین که چشمت به هیچ رهگذری نیافته . دستات رو بکنی توی جیبت و یه خیابون تاریک رو بگیری و بری تا جایی که خسته بررسی خونه و بدون فکر و خیال اضافی خوابت ببره.

*

من معمولا دومی رو انتخاب می کنم.

چندتا شعر کوچولو از شاعر بزرگ معاصرکه من خیلی دوستش می دارم

.

«خون هر آن غزل که نگفتم بپای تست»

اینجا برای از تو نوشتن هوا کم است

دنیا برای از تو نوشتن مرا کم است

اکسیر من نه اینکه مرا شعر تازه نیست

من از تو می نویسم و این کیمیا کم است

دریا و من چه قدر شبیهیم گرچه باز

من سخت بیقرارم و او بیقرار نیست

با او چه خوب می شود از حال خویش گفت

دریا که از اهالی این روزگارنیست

امشب ولی هوای جنون موج میزند

دریا سرش به هیچ سری سازگار نیست

ای کاش از تو هیچ نمی گفتمش ببین

دریا هم اینچنین که منم بردبار نیست

*

*

«شب که آرام تر از پلک تو را می بندم»

*

*

می تونید 27 تا از شعرهای محمدعلی بهمنی رو اینجا بخونید

یه مصاحبه خوندنی هم با کارگزاران داشته که اونم بد نیست

اگر می خواهی رابطه دوستی طولانی شود، پول را بازی نده.

به تازگی از  کتاب بازی عروس و داماد ، مجموعه داستان از بلقیس سلیمانی را گرفتم. پشت جلد کتاب نوشته:

بلقیس سلیمانی نویسنده ای است

که داستان نویسی اش را دیر شروع کرد، اما تبدیل به یکی از چهره های ادبی مهم همین سالهای پراتفاق حاشیه ای که در آن ها نفش می کشیم. خانم سلیمانی در چهارمین دهه از عمرش آن قدر به مرگ و شوخی های آن فکر می کند که گاهی آدم را به این گمان می اندازد، در زندگی اش چه قدر با ابعاد آن برخورد داشته.

نویسنده این داستانها زنی است میان سال، منتقدی کهنه کار و نویسنده ای جدی که سعی دارد، برای دنیای تلخ دوربرمان خط ونشان بکشد… خانم داستان نویسی با این نگاه نه قرار است و نه می خواهد دنیا را عوض کند، سلیمانی با ما شوخی دارد.

**

مثل سیمون دوبوار و ژان پل سارتر

تیکه کلامش این بود: مثل سیمون دوبوار و ژان پل سارتر

از همه اندیشه های سارتر و دوبوار، واژه های دلهره، انتخاب، مسئولیت و اصطلاح سنگین ضرور ناممکن را یاد گرفته بود.

اولین تجربه اش زندگی مشترک سه ماهه ای با یک هم دانشکده ای شهرستانی بود که بعدها فکر کرد از زور بی جا و مکانی به او روی آورده است.

با هر مردی که آشنا می شد از زندگی آرمانی زناشویی آزاد ولی همراه با مسئولیت حرف میزد.

حالا هر شب وقتی کنار خیابان می ایستد تا از میان انبوه ماشین هایی که جلویش ترمز می کنند، یکی را انتخاب کند، به خودش می گوید: شاید این یکی معنی زندگی آزاد زناشویی همراه با مسئولیت را بفهمد.

وطن

مرد بعد از بیست و دو سال به ایران آمده بود تا وطن را ببیند و ببوید. همه ی این بیست و دو سال، روزها در امریکا زندگی می کرد، و شبها در ایران. تمام رویایش در کوچه پس کوچه های تهران می گذشت. برای خودش برنامه ریزی کرده بود؛ اول غذاهای ایرانی: کله پاچه، نان سنگک، قورمه سبزی، خودش بادمجان، چلوکباب، آش رشته و… فقط سه روز توانست مطابق برنامه اش پیش برود. اسهال، تهوع، نفخ و دل پیچه وادارش کرد روزهای بعد سری به رستوران های مشهور و Fast Foodهای تهران بزند.

برنامه دومش بازدید از محلات قدیمی تهران، مخصوصا محله ی قدیمی خودشان بود. خانه های قدیمی ا غلب کوبیده شده بودند. در حسرت دیدن آجرهای اخرایی بود. وقتی توانست دو خانه قدیمی پیدا کند کلی خوشحال شد. اول روی سکوی جلوی در یکی از آنها نشست، خستگی در کرد و بعد دق الباب کرد با دستگیره مردانه. مردی همراه با سگی در را باز کرد. به مرد گفت اجازه بدهد او ساختمان را ببیند و در این باره توضیحات مفصل داد. مرد با لهجه ی غریبی گفت: چی می خواهی ببینی؟ و در را کاملا باز کرد. مرد دید که از حوض و پاشویه خبری نیست و تمام حیاط پر از کارتن هایی با مارک ال جی، سامسونگ، کن وود، تفال و… است. نگهبان گفت اینجا انبار یک شرکت بزرگ تجاری است. برنامه های مرد به هم ریخته بود. برنامه ی بازگشتش را جلو انداخت. پنج کیلو پسته ی اعلاء خندان برای زن آمریکایی اش خرید و یک قالیچه ترکمن برای یکی از همکارانش. دلش برای تهران خواب هایش تنگ شده بود.

- فيش حقوقي